من آن اشکی که می ترسد نمی ریزم به دامانم

قلم کردند پاهایم نوشتم باز می مانم

شکستند استخوانم را سرودم باز می خوانم

من از ابهام زنجیری که می آید نمی ترسم

غرور شاهرگهایم به یک خنجر نمی پاشد

به حسرت لب نمی گیرد درین هنگامه دندانم

گیوتین های بی مصرف و چوب دار مستهجن