غرور شاهرگهایم به یک خنجر نمی پاشد

شکستند استخوانم را سرودم باز می خوانم

من از ابهام زنجیری که می آید نمی ترسم

من آن اشکی که می ترسد نمی ریزم به دامانم

به حسرت لب نمی گیرد درین هنگامه دندانم

گیوتین های بی مصرف و چوب دار مستهجن

غرورم را نمی گیرد بگیرد هم اگر جانم