به حسرت لب نمی گیرد درین هنگامه دندانم

من از ابهام زنجیری که می آید نمی ترسم

من آن اشکی که می ترسد نمی ریزم به دامانم

غرور شاهرگهایم به یک خنجر نمی پاشد

گیوتین های بی مصرف و چوب دار مستهجن

غرورم را نمی گیرد بگیرد هم اگر جانم

خدایا آنچنانم کن که سبز بی خزان باشم