گیوتین های بی مصرف و چوب دار مستهجن

من آن اشکی که می ترسد نمی ریزم به دامانم

غرور شاهرگهایم به یک خنجر نمی پاشد

به حسرت لب نمی گیرد درین هنگامه دندانم

غرورم را نمی گیرد بگیرد هم اگر جانم

خدایا آنچنانم کن که سبز بی خزان باشم

که من آن بید مجنونم که در پرچین زندانم