عطش چشیده هستم چه بنوشم آخر امشب

منم و نگاه حافظ ، من وشاخ بی نباتم

قلمم نمی نویسد غزلی اگر بخواهم

همه خون شد و سیاهی قلم من و دواتم

که اجل نشسته با من سر چشمۀ حیاتم

من و یک جزیره خالی و سفینۀ خیالم

که مگر مرا ببیند ؟ که مگر دهد نجاتم ؟