که مگر مرا ببیند ؟ که مگر دهد نجاتم ؟

عطش چشیده هستم چه بنوشم آخر امشب

که اجل نشسته با من سر چشمۀ حیاتم

من و یک جزیره خالی و سفینۀ خیالم

به مزار خود نشستم ودو دیده شمع روشن

مگر از خودم بگیرم به خدا شبی براتم

هم آتشم و دودم ، همه شعرم و سرودم