مگر از خودم بگیرم به خدا شبی براتم

من و یک جزیره خالی و سفینۀ خیالم

که مگر مرا ببیند ؟ که مگر دهد نجاتم ؟

به مزار خود نشستم ودو دیده شمع روشن

هم آتشم و دودم ، همه شعرم و سرودم

که مگر مرا ببینند و کنند التفاتم