بر لبم زمزمه ای مبهم اگر می بینی

ای خدا رونق عشق از دل ناشادم رفت

من که تاوان دلم را به بتان دادم رفت

رد پای غزلی بود که از یادم رفت

گرچه در خلوت دل ساکن اندیشه شدم

تا فراسوی غزل نیزۀ فریادم رفت