می زنم و می گریم ناله می شوم کم کم

لحظه ای برون آید التفات فرماید

من گدا شدم اما درب خانه می بندد

دست من به درکوبش آنچنان که خون آید

گوش لاله رویان را بیش ازین فغان باید

قفل در به اشک آمد خون کوچه شد جاری

آن صنم که لج بیند بر لجش بیفزاید