گوش لاله رویان را بیش ازین فغان باید

من گدا شدم اما درب خانه می بندد

دست من به درکوبش آنچنان که خون آید

می زنم و می گریم ناله می شوم کم کم

قفل در به اشک آمد خون کوچه شد جاری

آن صنم که لج بیند بر لجش بیفزاید

با کلون در گفتم حسرت ترا دارم