آن صنم که لج بیند بر لجش بیفزاید

می زنم و می گریم ناله می شوم کم کم

گوش لاله رویان را بیش ازین فغان باید

قفل در به اشک آمد خون کوچه شد جاری

با کلون در گفتم حسرت ترا دارم

دست آن صنم هردم بر سرت خورد شاید

چون سحر شود دیگر مرده ام ازین بازی