با کلون در گفتم حسرت ترا دارم

گوش لاله رویان را بیش ازین فغان باید

قفل در به اشک آمد خون کوچه شد جاری

آن صنم که لج بیند بر لجش بیفزاید

دست آن صنم هردم بر سرت خورد شاید

چون سحر شود دیگر مرده ام ازین بازی

صخره هم اگر باشد بیش ازین نمی پاید