دست آن صنم هردم بر سرت خورد شاید

قفل در به اشک آمد خون کوچه شد جاری

آن صنم که لج بیند بر لجش بیفزاید

با کلون در گفتم حسرت ترا دارم

چون سحر شود دیگر مرده ام ازین بازی

صخره هم اگر باشد بیش ازین نمی پاید