من سوار نفس گرم خودم خواهم شد

توی این قحطی اندیشه دل زار پر است

وهم آیینه نکن حیلۀ راه است سراب

چشم و گوش من ازین بازی پندار پر است

بروم تا افق دور که از یار پر است

استخوان میشود این لقمه اگر بردارم

سفرۀ جان من از لقمه شکدار پر است