بروم تا افق دور که از یار پر است

وهم آیینه نکن حیلۀ راه است سراب

چشم و گوش من ازین بازی پندار پر است

من سوار نفس گرم خودم خواهم شد

استخوان میشود این لقمه اگر بردارم

سفرۀ جان من از لقمه شکدار پر است

خنده با کوچ پرستوی تو از خانه گریخت