خنده با کوچ پرستوی تو از خانه گریخت

بروم تا افق دور که از یار پر است

استخوان میشود این لقمه اگر بردارم

سفرۀ جان من از لقمه شکدار پر است

خلوت حوصله از نغمۀ غمبار پر است

دست خورشید پر انگشت و هر آن یک بر چشم

مشرق اول صبح از تب آزار پر است