خلوت حوصله از نغمۀ غمبار پر است

استخوان میشود این لقمه اگر بردارم

سفرۀ جان من از لقمه شکدار پر است

خنده با کوچ پرستوی تو از خانه گریخت

دست خورشید پر انگشت و هر آن یک بر چشم

مشرق اول صبح از تب آزار پر است

توی زنبیل دلم عاطفه دارم بسیار