بهار با تو برایم همیشگی می شد

شکسته چرخ فلک هم در آسمان بی تو ؟

نه دیگر از دل خود انتظار دارم من

به انتظار چه باشد چو دیگران بی تو

خزیده در همه باغها خزان بی تو

ببین که گریۀ من از غمت روانی شد

که ذوب می کند آری تن و روان بی تو