خزیده در همه باغها خزان بی تو

نه دیگر از دل خود انتظار دارم من

به انتظار چه باشد چو دیگران بی تو

بهار با تو برایم همیشگی می شد

ببین که گریۀ من از غمت روانی شد

که ذوب می کند آری تن و روان بی تو

دلم به کاه و فراقت به کوه می ماند