دلم به کاه و فراقت به کوه می ماند

خزیده در همه باغها خزان بی تو

ببین که گریۀ من از غمت روانی شد

که ذوب می کند آری تن و روان بی تو

نگاه کن که شده کوه کهکشان بی تو