کهکشان غمگین ، فلک بی ماه بود

بال رویا قحطی پرواز داشت

ارتفاع آسمان کوتاه بود

طعنه بر خورشید می زد آسمان

بیستون از جای می کند آن نگار

پیش شیرین کوه غم چون کاه بود

غافل از خود زیستم با یاد او