رخسار نمی پوشی از غیر عجب دارم

من دیدم و می دانم رخسار مسیحایت

می گریم و می سوزم شاید که از این آتش

لبخند شعف بینم بر غنچۀ لبهایت

در پرده نهان داری از من گل پیدایت

بر بام سرم بنشین تکبیر اذان برکش

تا بوسه زنم دستت تا سجده کنم پایت