در پرده نهان داری از من گل پیدایت

می گریم و می سوزم شاید که از این آتش

لبخند شعف بینم بر غنچۀ لبهایت

رخسار نمی پوشی از غیر عجب دارم

بر بام سرم بنشین تکبیر اذان برکش

تا بوسه زنم دستت تا سجده کنم پایت

خاموش نخواهد شد خاکستر من هرگز