از بیستون و تیشۀ فرهاد گذرم

از من نخواه کز دل آزاد بگذرم

دشت سکوت اگرچه که جولانگه من است

شاید سوار مرکب فریاد بگذرم

هرگز نمی شود که سر چار راه فقر