شاید سوار مرکب فریاد بگذرم

از من نخواه کز دل آزاد بگذرم

از بیستون و تیشۀ فرهاد گذرم

دشت سکوت اگرچه که جولانگه من است

هرگز نمی شود که سر چار راه فقر

شاد از کنار کودک نا شاد بگذرم

بگذشته ام ز دین خرافات خیز جهل