مرد چوپان ناله ای در نی نهاد

باز دستارم سرم آتش گرفت

شعله ام خاموش خاکستر شدم

دم زدم آن نیز هم آتش گرفت

یک گله در حال رم آتش گرفت

یک سماور خسته ، مهمانی نبود

چای در سودای غم آتش گرفت