با هیولای دل در آویزی

آری ای فتنه جوی عالم عشق

آب و آتش به هم در آمیزی

بیم آن می رود که بار دگر

طفلک شعرم ار شود خاموش

سیلی غم زنی بر انگیزی

گر جسارت کند به محضر عشق