پرسم از خود آه آقا کو رفیق بی شمارت؟

کوچه گرد آرزویم هم نفس با یاد اویم

مرده آری های و هویم گشته ویران آن عمارت

مانده ام تنهای تنها مانده در تشویش فردا

من جوان بودم که یک دم پیری آمد پشت او خم

با تمسخر گفت آدم این منم پایان کارت