پلۀ ادعا مزن بر سر بام خود دلا

خلوت عرش می دهد سایه به زیر بال من

مست غرور می شوم از اثر نگاه او

خلوت ناز چشم او عرصۀ دل مجال من

لاف تو می کشد تو را در سفر زوال من