عقل کل کو راز پوشاند همی

ساقیش گفتا مرا بی هوش باد

ای خدا از ساقیان بزم غیب

در دو عالم بانگ نوشانوش باد

مست باد و راز بی روپوش باد

هر سحر همچون سحرگه بی حجاب

آفتاب حسن در آغوش باد