مست باد و راز بی روپوش باد

ای خدا از ساقیان بزم غیب

در دو عالم بانگ نوشانوش باد

عقل کل کو راز پوشاند همی

هر سحر همچون سحرگه بی حجاب

آفتاب حسن در آغوش باد

شمس تبریز ار چه پشتش سوی ماست