زخم جان سوز مرا مرهم فریاد رسی

عمر کوتاه بسر شد و نیاورد کسی

آنکه پنداشته بودم که رفیقم باشد

استخوانم به گلو ، چشم مرا بود خسی

من در این فاجعه زاری که جهانش نامند