بگذار که بینمت خدا را

بندیش ز داوری فردا

امروز ز حد مبر جفا را

تو آینه جهان نمائی

در پیش وقوف کوی تو نیست

در مشعر من صفا صفا را

جز در رخ و زلف تو که دیده