جز در رخ و زلف تو که دیده

بگذار که بینمت خدا را

در پیش وقوف کوی تو نیست

در مشعر من صفا صفا را

اندر دل تیره شب ضحا را

جز در دهنت که دید گیرند

از لعل و درر می گوا را