تو سیمرغ همایونی که عالم زیر پرداری

خوشا وقتی که بودت با هم آوازان پریدنها

برون آی از حجاب تن بپر بر ساحت گلشن

کنی تا چند از روزن نظر بر طرف گلشنها

چسان با این شکوه و فر گزیدی کنج گلخنها

در آن باغ ودرآن هامون برت حاصل ز حد افزون

ز بهر دانه ای دون نمودی ترک خرمنها