ز بهر دانه ای دون نمودی ترک خرمنها

تو سیمرغ همایونی که عالم زیر پرداری

چسان با این شکوه و فر گزیدی کنج گلخنها

در آن باغ ودرآن هامون برت حاصل ز حد افزون

تو طاوس شهی اما به چرمی دوخته از جرم

چوبینی خویش ازآنروزن کزآن برگیری ارزنها

بود هر دم چو بوقلمون ترا اطوار گوناگون