چوبینی خویش ازآنروزن کزآن برگیری ارزنها

در آن باغ ودرآن هامون برت حاصل ز حد افزون

ز بهر دانه ای دون نمودی ترک خرمنها

تو طاوس شهی اما به چرمی دوخته از جرم

بود هر دم چو بوقلمون ترا اطوار گوناگون

گهی انسی و گاهی جان گهی بت گه برهمنها

صبا بلغ الی سلمی من الماسور تسلیما