چسان با این شکوه و فر گزیدی کنج گلخنها

برون آی از حجاب تن بپر بر ساحت گلشن

کنی تا چند از روزن نظر بر طرف گلشنها

تو سیمرغ همایونی که عالم زیر پرداری

در آن باغ ودرآن هامون برت حاصل ز حد افزون

ز بهر دانه ای دون نمودی ترک خرمنها

تو طاوس شهی اما به چرمی دوخته از جرم