بگو تا چند یا تنها نشیند تن زند تنها

بود هر دم چو بوقلمون ترا اطوار گوناگون

گهی انسی و گاهی جان گهی بت گه برهمنها

صبا بلغ الی سلمی من الماسور تسلیما

همه جانها بقالب ها نقوشی از پر عنقا

فروغ خوریکی باشد بود کثرت زروزنها

نهایت نیست ای اسرار اسرار دل ما را