بر بست بال مرغ گرفتار خویش را

مرغان ز آشیانه برون افتاده ایم

گم کرده ایم ماره گلزار خویش را

تا پر فشانئی نکند وقت قتل هم

مهلت نداد صرصر ایام تا که ما

در آشیان نهیم خس و خار خویش را

هرکس که برد لذت تیر تو مرهمی