در آشیان نهیم خس و خار خویش را

تا پر فشانئی نکند وقت قتل هم

بر بست بال مرغ گرفتار خویش را

مهلت نداد صرصر ایام تا که ما

هرکس که برد لذت تیر تو مرهمی

نگذاشت زخم سینه افکار خویش را

زاهد مگر خرام تو دیدی که داده است