خواهی اگر تو بنگری پیش رخش فنای خلق

جوهری ازل زده نقطه انتخاب را

تاب و توان ربوده از دل ناتوان من

تا برخت فکنده سنبل پر ز تاب را

بین برتاب مهر او آب و جمد مذاب را

کرده نهان مه مرا غیر چوابر تیره ای

بار خدا ازاله کن از برم این سحاب را