کرده نهان مه مرا غیر چوابر تیره ای

تا برخت فکنده سنبل پر ز تاب را

خواهی اگر تو بنگری پیش رخش فنای خلق

بین برتاب مهر او آب و جمد مذاب را

بار خدا ازاله کن از برم این سحاب را

بهر زکوه حسن خود بوسه از لبش نداد

آه چه شد که محو شد نام و نشان ثواب را