میزند قهقهه بر مسند جمشید کسی

با همه سوز بود اخگری از مجمر عشق

آب حیوان که خضر زنده جاویداز اواست

هست یکقطره ای از چشمه جانپرور عشق

کوشد از خاک نشینان گدای در عشق

میرساند به مقامی که خدایش داند

بیخودی را که گذارند بسر افسر عشق