با همه سوز بود اخگری از مجمر عشق

نه همین سینه بر آتش زده اوست خلیل

که بهرگوشه بسی سوخته از آذر عشق

شرر سینه ما گر چه گرفتی آفاق

آب حیوان که خضر زنده جاویداز اواست

هست یکقطره ای از چشمه جانپرور عشق

میزند قهقهه بر مسند جمشید کسی