زاهدا از در میخانه برو دور ترک

یک طرف ریخته از بی گنهان خون و ز مکر

یکسو آویخته از طره چو زهاد حنک

من دریغ آیدم آلوده شود دامن تو

گر تو با سرو قدان رخش ملاحت تازی

چرخ بهر تو زند کوس که السبعه لک

دل ز من برده شه کشور حسنی که برش