گر تو با سرو قدان رخش ملاحت تازی

یکسو آویخته از طره چو زهاد حنک

من دریغ آیدم آلوده شود دامن تو

زاهدا از در میخانه برو دور ترک

چرخ بهر تو زند کوس که السبعه لک

دل ز من برده شه کشور حسنی که برش

نام خوبان همه از دفتر خوبی شده حک