که چسان خود متفنن شود از یک خورضو

این همه عکس که آغازی وانجامش نیست

از فروغ رخ آن مهر بود یک پرتو

در بر ماه ببین آینه و آب جدار

گوشه ابروئی از گوشه برقع بنمود

آسمان را که همی چرخ زنان شد در دور

درد نوشان سماوی ترا آمده جام