گوشه ابروئی از گوشه برقع بنمود

از فروغ رخ آن مهر بود یک پرتو

در بر ماه ببین آینه و آب جدار

که چسان خود متفنن شود از یک خورضو

آسمان را که همی چرخ زنان شد در دور

درد نوشان سماوی ترا آمده جام

که بود باز از این فخر دهان مه نو