عالمی کام روا از تو و من سوختمی

مستی و باده کشی ها که شدی پیشه ما

شیوهائی است که از چشم تو آموختمی

آخر ای ابر گهربار روا کی باشد

تیره شد روز من اسرار چو شام دیجور

گرچه صد مشعله هر دم ز دل افروختمی